Een voorlopige biologische, sociale-en psychologisch onderzoek. Verschillende sessies om te leren over verslaving, alcoholisme- en aanverwante thema’s,Individuele therapie Groepstherapie, Familietherapie, 12 Step meetings AA en NA.

Het doorbreken van De Ontkenning is voor iedereen een groot obstakel. In de meeste gevallen heeft de verslaafde de neiging om hun verslaving en de consequenties daarvan te minimaliseren. Gedurende de rehabilitatieperiode en aan de hand van verschillende technieken, worden de patiënten geholpen met het doorbreken van hun ontkenning, en het toewerken naar acceptatie, en het nemen van verantwoordelijkheid voor hun acties. Het eerste doel is geheelonthouding.

Behandeling kan verschillende vormen aannemen, varierend naar duur. Voor velen is behandeling een lange-termijn proces met als doel herstel van de verslaving. De eerste vorm van zorg is de detoxificatie; het medisch stabiliseren van de patient teneinde hem/haar te vrijwaren van alle verslavende substantives. Dan komt de residentiële zorg oftewel de rehabilitatie van alcohol/drugs; het aanleren van de verschillende methodes die noodzakelijk zijn om hun gedrag te veranderen. Als laatste kennen we de doorgaande zorg of nazorg; deze zorg is in het leven geroepen om langdurend herstel te bereiken. Onderwerpen als terugval preventie, het bijwonen van meetings, het ontwikkelen van een dagelijkse gezonde levensstijl en een sociaal netwerk (ouders, partners, vrienden,...) zijn van vitaal belang.

Het belangrijkste hier is dat de verslavingskliniek beschikt over professionals die zijn gespecialiseerd zowel in verslavingszorg als in de psychiatrie. Een verslavingsarts of een verslavings counselor kan de verslaving analiseren. De psychiater is aanwezig om de patiënt vanuit een psychiatrisch oogpunt te behandelen. Samen kunnen zij overleggen over het voorschrijven van de juiste medicatie. Ook kunnen zij uitmaken of de psychologische symptomen het resultaat zijn van jarenlang alcohol en/of drugsgebruik en dus mettertijd kunnen verdwijnen of dat psychiatrische medicatie de oplossing is. Het is moeilijk om deze analyse te maken terwijl de verslaafde nog aan het ontwennen is, omdat veel symptomen overeenkomen met psychiatrische symptomen. Een juiste analyse kan niet accuraat worden gesteld. Echter, mensen kunnen zeker herstellen van een ‘dubbele diagnose’.

Verslaving/Alcoholisme zijn chronische ziekten. Een kans op terugval is niet uit te sluiten. Het is dus niet ongebruikelijk dat iemand meerdere behandelingen nodig heeft voordat men langdurig herstel bereikt. De meeste verslaafden die sinds lange tijd in herstel zijn hebben ooit een terugval ervaren, en het is vaak deze terugval die heeft geleid tot het uiteindelijke herstel.

Ontkenning is onlosmakelijk verbonden met het herstelproces en is als zodanig te verwachten. Verslaafden zijn zelden eerlijk wanneer het er op neerkomt hun verslaving te beschrijven. Een van de grootste verantwoordelijkheden van het behandelteam is het omgaan met de weerstand van de verslaafde/alcoholist. Er zijn niet veel mensen die willen veranderen.

Iedereen die heeft geleden onder een verslaving of aan alcoholisme was ooit in de veronderstelling dat zij ofwel hun gebruik konden controleren, of dat zij het zouden kunnen stoppen op eigen kracht. Zij geloofden werkelijk dat hun gebruik nooit uit de hand zouden lopen. De meeste pogingen echter, om te stopppen of te minderen eindigden in een terugkeer naar gebruik. Langdurig alcohol/drugsgebruik resulteert vaak in hersenbeschadiging. Ook wanneer er wordt gestopt is de schade nog niet hersteld; de veranderingen in hersenfuncties kan consequenties hebben voor het gedrag, inclusief de dwangmatigheid om alcohol of drugs te gebruiken. Wanneer men dit aspect van zucht en ontwenningsverschijnselen koppelt aan dit concept, is het eenvoudig te begrijpen dat de meeste mensen het moeilijk vinden om te herstellen zonder behandeling.

De rol van de familie is van vitaal belang. Jaren van alcohol-en drugs gebruik hebben het vertrouwen, de eerlijkheid en communicatie binnen de familie beschadigd. Als zodanig zal een goede verslavingskliniek een familieprogrammma aanbieden naast of als onderdeel van het programma voor de verslaafde. Dit programma duurt meestal enkele dagen en onderzoekt de sterke en zwakke punten binnen de familie. Dit gebeurt onder supervisie van een familietherapeut en leidt tot een herstel van intimiteit, vertrouwen en respect binnen de families.

De duur van de behandeling in een centum voor rehabilitatie van alcohol en drugs varieren van persoon tot persoon, en de volgende factoren worden daarbij in overweging genomen: de tijd dat iemand heeft gebruikt, de manier waarop, de ernst van het gebruik, het sociale netwerk, de mate van motivatie en bereidwilligheid, psychiatrische problemen etc. De ervaring leert echter, dat hoe langer een persoon in recovery is, des te groter de kansen op langdurig herstel.